خواهيم نمود ، نه اينكه او در همه كار مقتداى ماست جز در استغفار براى مشرك . 4 : آمرزش براى مشرك معنايش آنست كه بگوئيم : خدايا او را هدايت كن و بيامرز . 5 : روشن خواهد شد كه در پيروى ما از آنحضرت هيچ استثنائى وجود ندارد ، و اين اشتباه محض است كه بگوئيم : قرآن ميگويد در همه كار از ابراهيم پيروى كنيد مگر در استغفار براى مشرك . اينك آيات را بررسى ميكنيم * ( « قالَ سَلامٌ عَلَيْكَ سَأَسْتَغْفِرُ لَكَ رَبِّي » ) * مريم : 47 * ( « وَاغْفِرْ لأَبِي إِنَّه كانَ مِنَ الضَّالِّينَ » ) * شعراء : 86 يعنى سلام بر تو از خدايم براى تو آمرزش خواهم خواست و در ضمن دعاهاى خود گفت : پدرم را بيامرز كه از گمراهان است . اين دو آيه صريحاند در اينكه آنحضرت بآزر وعدهء استغفار كرد و به آن عمل نمود . در سورهء توبه ، در بارهء استغفار براى مشركان چنين آمده * ( « ما كانَ لِلنَّبِيِّ وَالَّذِينَ آمَنُوا أَنْ يَسْتَغْفِرُوا لِلْمُشْرِكِينَ وَلَوْ كانُوا أُولِي قُرْبى ، مِنْ بَعْدِ ما تَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُمْ أَصْحابُ الْجَحِيمِ ، وَما كانَ اسْتِغْفارُ إِبْراهِيمَ لأَبِيه إِلَّا عَنْ مَوْعِدَةٍ وَعَدَها إِيَّاه فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَه أَنَّه عَدُوٌّ لِلَّه تَبَرَّأَ مِنْه ، إِنَّ إِبْراهِيمَ لأَوَّاه حَلِيمٌ » ) * توبه : 113 114 . يعنى پيغمبر و مؤمنان را نرسد براى مشركان آمرزش بخواهند ، گر چه خويشاوند باشند ، پس از آنكه معلوم شد كه آنها اهل جهنّمند ، استغفار ابراهيم براى پدرش ، فقط براى وعده‌اى بود ، و چون بر او روشن شد كه پدرش دشمن خداست از وى بيزارى نمود كه ابراهيم خدا ترس و بردبار است . از اين دو كريمه چند مطلب بدست ميايد . 1 : پيغمبر و مؤمنان را جايز نيست براى مشركان پس از مردن آنها و حتمى شدن عذابشان ، آمرزش بخواهند * ( « مِنْ بَعْدِ ما تَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُمْ أَصْحابُ الْجَحِيمِ » ) * تبيّن و روشن